de show
Hawaï, Nieuw-Zeeland en Tahiti: de dansen in de show
Wat elk deel van de Stille Oceaan bijdraagt aan het hula-geleide programma van de avond.
Reserveer je tafel bij Gilligan's ↗Twee gezichten van hula
| Stijl | Hoe het wordt uitgevoerd |
|---|---|
| Hula kahiko | Gezongen, met drums en kalebasinstrumenten |
| Hula ʻauana | Gezongen, met gitaar, ukelele en bas |
Waar hula vandaan komt
Hula is een Hawaïaanse dansvorm rond mele, ofwel lied, ontwikkeld door de inheemse Hawaïanen en traditioneel onderwezen in een hālau, een dansschool, onder een kumu hula, een leraar. Dansers trainen jarenlang in de handbewegingen die natuur, emotie en verhaal uitbeelden.
Kahiko, de oudere stijl
Hula kahiko is de stijl die werd uitgevoerd vóór het westerse contact, gedanst op gezang in plaats van lied en begeleid door drums en kalebasinstrumenten. Het werd, en wordt nog steeds, beschouwd als een serieuze, vaak ceremoniële kunstvorm in plaats van puur vermaak.
ʻAuana, de nieuwere stijl
Hula ʻauana ontstond in de 19e en 20e eeuw, nadat westerse instrumenten de eilanden bereikten. Het woord betekent ongeveer ‘zwerven’, en de stijl wordt gezongen in majeurtoonaarden op gitaar, ukelele en bas.
De opening van de show
Een luau-programma zoals dat van Gilligan's begint doorgaans met hula, vaak met een nummer in kahiko-stijl dat overgaat in ʻauana, zodat het eerste deel van de avond zowel de oudere als de nieuwere kanten van de traditie laat zien.
De oversteek naar Nieuw-Zeeland
Vanuit Hawaï verplaatst de show zich naar de danstradities van Nieuw-Zeeland, gedragen door dezelfde live Hawaïaanse muzikanten en drummer die de rest van de avond doorgaan.
Tahiti en het tempo verandert
Het programma sluit het dansgedeelte af in Tahiti, waar het drummen versnelt en de choreografie de fysiek meest veeleisende van de avond wordt, als opmaat naar de daaropvolgende vuurmesfinale.