spektakl
Hawaje, Nowa Zelandia i Tahiti: tańce w spektaklu
Co wnosi każda część Pacyfiku do wieczornego programu opartego na hula.
Zarezerwuj swój stolik u Gilligana ↗Dwa oblicza hula
| Styl | Jak jest wykonywany |
|---|---|
| Hula kahiko | Śpiewane przy dźwiękach bębnów i instrumentów z tykwy |
| Hula ʻauana | Śpiewane z gitarą, ukulele i basem |
Skąd pochodzi hula
Hula to hawajska forma tańca oparta na mele, czyli pieśni, stworzona przez rdzennych Hawajczyków i tradycyjnie nauczana w hālau — szkole tańca — pod okiem kumu hula, czyli nauczyciela. Tancerze przez lata ćwiczą ruchy dłoni, które wyrażają naturę, emocje i opowieść.
Kahiko, starszy styl
Hula kahiko to styl wykonywany przed kontaktem z Zachodem, tańczony do recytacji, a nie do pieśni, przy akompaniamencie bębnów i instrumentów z tykwy. Był i nadal jest traktowany jako poważna, często ceremonialna sztuka, a nie czysta rozrywka.
ʻAuana, nowszy styl
Hula ʻauana rozwinęła się w XIX i XX wieku, gdy na wyspy dotarły zachodnie instrumenty. Słowo to oznacza mniej więcej „wędrować”, a styl ten śpiewany jest w skalach durowych przy akompaniamencie gitary, ukulele i basu.
Akt otwarcia przedstawienia
Program luau taki jak w Gilligan's zwykle otwiera hula, często przechodząc od numeru w stylu kahiko do ʻauana, dzięki czemu pierwsza część wieczoru łączy zarówno starszą, jak i nowszą stronę tej tradycji.
Przeprawa do Nowej Zelandii
Z Hawajów show przenosi się do tradycji tanecznych Nowej Zelandii, niesiony przez tych samych hawajskich muzyków na żywo i perkusistę, którzy grają przez resztę wieczoru.
Tahiti i zmiana tempa
Program zamyka część taneczną na Tahiti, gdzie bębny przyspieszają, a choreografia staje się najbardziej wymagająca fizycznie tego wieczoru, przygotowując grunt pod finał z nożami ognia, który następuje.